Можно ли играть с телефона без тормозов?

Pamiętam ten dzień jak dziś. Nie dlatego, że był wyjątkowy, ale dlatego, że był jednym z tych, które chciałbym wymazać z pamięci. Deszcz bębnił o parapet, a ja siedziałem w wynajętym mieszkanku na obrzeżach Wrocławia, gapiąc się w sufit. Nie miałem pracy. Właściwie to miałem ją jeszcze tydzień wcześniej, ale szef uznał, że redukcja etatów to świetny pomysł na poprawę wyników firmy. Zostałem z niczym. Czterdzieści lat, kredyt na głowie i zero perspektyw. To właśnie wtedy, w przypływie totalnej bezradności, wpisałem w wyszukiwarkę vavada logowanie. Nie planowałem niczego wielkiego. Ot, chciałem na chwilę przestać myśleć o rachunkach, o tym, że muszę zadzwonić do córki i powiedzieć, że w tym miesiącu nie dam rady przelać jej pieniędzy na akademik. Chciałem po prostu zniknąć. Choć na godzinę.

Zalogowałem się, bo konto założyłem już wcześniej, kiedyś, w innym przypływie słabości, ale nigdy nie użyłem. Tym razem było inaczej. Ekran monitora był jedynym źródłem światła w pokoju. Kliknąłem w zakładkę z grami. Ruletka. Zawsze mnie fascynowała. Te kolorowe liczby, wirujące koło, dźwięk kulki odbijającej się od cyfr. W prawdziwym kasynie nigdy nie byłem – bałem się, że mnie poniesie. W sieci czułem się bezpieczny, anonimowy. Pierwsze sto złotych postawiłem na czerwone. Serce waliło mi jak oszalałe. Wygrałem. Sto dwadzieścia. Potem dwieście. Znowu na czerwone. I znowu wygrana. Wiedziałem, że to głupie, że to tylko przypadek, ale coś we mnie krzyczało: „Widzisz? Może jednak masz trochę szczęścia w tym całym nieszczęściu”. To było złudne uczucie. I właśnie to uczucie sprawiło, że vavada logowanie stało się moim codziennym rytuałem. Zaczynałem od małych stawek, ale z każdym dniem coraz śmielej. Nie mogłem przestać. Nie dlatego, że chciałem wygrać milion. Chciałem wygrać coś znacznie ważniejszego – chwilę spokoju. Kiedy grałem, nie myślałem o komorniku, o pustej lodówce, o wstydzie, jaki czułem, gdy sąsiad pytał, czy znalazłem już nową pracę. Liczyły się tylko kolory, liczby i to nieustanne napięcie. Byłem jak w transie.

Pamiętam noc, kiedy przegrałem wszystko, co miałem na koncie. Osiemset złotych. Wtedy jeszcze nie wiedziałem, że to nie koniec. Wściekły, trzasnąłem klawiaturą i wyszedłem na balkon. Papieros, kolejny i jeszcze jeden. Deszcz nadal padał. Wróciłem do komputera, żeby wyłączyć tę przeklętą stronę, ale kursor sam powędrował w stronę przycisku „depozyt”. Zawaham się. A potem pomyślałem: „A co mi tam. Gorzej już nie będzie”. Wpłaciłem ostatnie dwieście złotych, które odłożyłem na jedzenie. Postawiłem wszystko na jedno pole. Nie na czerwone, nie na czarne. Na zero. Czyste szaleństwo. Szansa jak jeden do trzydziestu siedmiu. Kiedy kulka zatrzymała się na tym zielonym polu, nie krzyknąłem. Nie skakałem z radości. Po prostu patrzyłem na ekran i nie wierzyłem własnym oczom. Siedem tysięcy dwieście złotych. Za jednym kliknięciem. Od razu wypłaciłem część. Resztą zagrałem jeszcze kilka razy, ale już spokojniej. Tego wieczoru po raz pierwszy od miesięcy poczułem coś innego niż strach. Ulgę. I wtedy zrozumiałem, że to nie jest rozwiązanie moich problemów. To tylko odroczenie wyroku. vavada logowanie nie dało mi pracy, nie sprawiło, że kredyt zniknął, nie naprawiło relacji z córką. Dało mi jednak coś, czego potrzebowałem najbardziej – iskrę. Przebłysk, że może jeszcze nie wszystko stracone. Że jeśli potrafię zaryzykować w grze, to może potrafię też zawalczyć o siebie na nowo.

Następnego dnia zamiast włączać komputer, wyszedłem z domu. Znalazłem ogłoszenie o pracę w magazynie. Nie była to wymarzona posada, ale płacili na czas. Powoli zacząłem spłacać długi. Do kasyna już nie wróciłem. Nie dlatego, że się bałem. Po prostu przestałem potrzebować ucieczki. Ta jedna noc, ten jeden szalony zakład, dał mi coś więcej niż pieniądze. Dał mi opamiętanie. Czasem myślę, że gdybym wtedy przegrał, może byłoby gorzej. Może stoczyłbym się na dno. A tak? Mam pracę, mam spokój, mam córkę, która znowu dzwoni wieczorami. I choć czasem wraca do mnie ten dźwięk kulki odbijającej się od cyfr, to już mnie nie kusi. Bo wiem, że prawdziwe życie toczy się poza ekranem. A ucieczka nigdy nie jest rozwiązaniem. Tylko odroczeniem. I dobrze, że zrozumiałem to w porę.